بتن با نرمی بالا

امروزه کار برد بتن با نرمی بالاتر که بتواند تغییر شکل های زیاد را بدون شکست تحمل نماید، مورد توجه قرار گرفته است. تحقیقات در خصوص تأمین نرمی لازم در بتن با الیاف های مختلف و حتی حذف آرماتور در حال انجام می باشد. هدف از کاربرد الیاف در بتن افزایش مقاومت کششی، کنترل گسترش ترک ها و افزایش طاقت بتن می باشد تا قطعه بتنی بتواند در مقابل بارهای وارده در یک مقطع ترک خورده تغییر شکل های زیادی را پس از نقطه حداکثر تنش تحمل نماید.

بتن با الیاف مختلف در سال های اخیر در سازه های عمده ای چون رو سازی راهها و فرودگاه ها، پی های عظیم با تغییر شکل های زیاد و به ویژه در پوشش بتنی تونل ها به کار رفته است. در ساخت پوشش تونل ها بتن الیافی با پاشیدن بر جداره شکل می پذیرد. اخیراً برای حذف ترک ها در پوشش تونل هایی که به صورت چند تکه پیش ساخته اجرا می شود از بتن بدون آرماتور و تنها الیاف استفاده شده و این نوع بتن سبب حذف ترک ها در حین عمل آوری و حمل و نقل قطعات و نصب آنها برای کامل کردن مقطع تونل های مترو شده است.

در نوع بسیار جدید بتن الیافی که می توان با آن به حداکثر نرمی در بتن رسید از روش ریختن دوغاب روی الیاف استفاده می شود . در این روش ابتدا الیاف ریخته شده و سپس فضای بین آنها با ملات دوغابی پر می شود. میزان الیاف در این بتن حدود 10 در صد می باشد که حدود 10 برابر میزان الیاف در بتن های الیافی متداول است. با این مصالح لایه های محافظی بدون ترک و تقریبا غیر قابل نفوذ می توان ایجاد نمود. به علت نرمی زیاد این قطعات ظرفیت تغییر شکل پذیری این قطعات به میزان ظرفیت دال های فولادی می رسد. مقاومت فشاری این نوع بتن حدود 110-85 مگا پاسکال و مقاومت خمشی حدود N/m 45-35 می باشد. از این قطعات می توان نه تنها به عنوان لایه های محافظ کوچک استفاده نمود بلکه در باندهای فرودگاه در برابر ضربات عملکرد خوبی نشان می دهند. در کارهای تعمیراتی دال ها می توان از آنها به عنوان لایه روی بتن قدیم و بدون درز و در زمان کوتاهی استفاده نمود.

 

 

بتن با عملکرد و دوام زیاد

از آنجا که رسیدن به مقاومت بالا در بتن از اهداف دست اندرکاران کارهای بتنی در دو دهه اخیر بوده است، ابتدا این نوع بتن با مقاومت بیش از MPA50 ساخته شد.با پایین آوردن نسبت آب به سیمان تا حد 3/0 رسیدن به چنین مقاومتهایی بسیار آسان است. برای ساخت بتن هایی با مقاومت بیشتر و در حد Mpa 110-80 و برای تقویت ناحیه فصل مشترک سنگدانه درشت و خمیر سیمان مواد سیلیسی فعال و غیر بلوری به نام دوده سیلیس به کار گرفته شد. همزمان سنگدانه هایی با مقاومت بیشتر و با دانه بندی مناسب تر و با کنترل حداکثر اندازه سنگدانه در این مخلوط ها به کار رفت.

از آنجا که در کاربرد این بتن گاه مقادیر بالایی سیمان و بیش از 400 کیلوگرم (حتی تا 500 کیلوگرم) مصرف می شد، علاوه بر گرانی این بتن، ترک هایی نیز حین ساخت به دلیل جمع شدگی پلاستیکی و ناشی از خشک شدن بیشتر این بتن ها و نیز ترک های حرارتی بوجود آمد. همچنین با افزایش این مقاومت تردی و شکنندگی بتن نیز افزایش یافت. چنین بتنی نمی توانست در شرایط محیطی سخت و محیطهای خورنده به علت وجود ترک های زیاد دوام قابل قبولی داشته باشد.

به منظور افزایش دوام حین افزایش مقاومت ضمن کاربرد دوده سیلیس و کم کردن آب و مصرف فوق روان کننده، مقدار سیمان کاهش یافته و در عوض مواد پوزولانی همچون دوده سیلیس، خاکستر بادی، سرباره کوره های آهن گدازی، خاکستر پوسته برنج و بالاخره پوزولان های طبیعی به صورت مواد ریزدانه جایگزین آن گردید. امروز شاهد ساخت بتن هایی با دوام که نفوذپذیری کمی دارند و در مقابل حملات شیمیایی کلرورها و سولفات ها و گاز کربنیک و بعضاً واکنش قلیایی پایدارتر می باشند، هستیم.

برای مصرف این بتن در سازه های بلند و رفع نقیصه شکنندگی در پاره ای موارد از الیاف های کوتاه استفاده شده تا بدین وسیله نرمی این بتن ها افزایش یابد. از مزایای عمده این بتن ها کاهش وزن ساختمان ها به علت کم کردن ابعاد ستون ها، صرفه جویی در میزان بتن و فولاد، کوتاه شدن دوران ساخت، تغییر شکل های وابسته به زمان کمتر و پایایی و داوم بشتر آ نها می باشد.

به منظور کاستن وزن سازه های بتنی که با بتن با مقاومت زیاد ساخته می شوند چند سالی است که با مصرف بخشی از سنگدانه های سبک در آن، بتن های سبک تری تولید نموده اند. امروزه بتن هایی با وزن مخصوص 2 تن بر متر مکعب و مقاومت های mpa 80-60 در بعضی پروژه ها به کار رفته است. به علت دوام قابل قبولی که این بتن ها در آزمایشات متعدد از خود نشان داده اند مصرف آنها در چند سازه بتنی دریایی در محیط های خورنده در کشورهای نروژ، کانادا، ژاپن، آمریکا و استرالیا گزارش شده است.

در کشور ما نیز اخیراً با تولید دوده سیلیس در کارخانه های داخلی کاربرد این ماده در بتن آغاز گشته است. در چند پروژه در جنوب کشور که به علت داشتن آب و هوای گرم و محیطی خورنده برای بتن و نیز فولاد از سخت ترین شرایط محیطی برای بتن است، بتن با سیمان دارای حدود 7 تا 10 در صد میکرو سیلیس به عنوان جابگزین سیمان استفاده شده است. بایستی توجه داشت که به علت عدم آب انداختگی این بتن و واکنش های سریع و گرمای محیط خطر ایجاد ترک های پلاستیک در ساعات اولیه و سپس ترک های ناشی از خشک شدن و حرارتی در این بتن ها زیاد بوده و در صورت عدم کنترل و دقت و عمل آوری سریع و مناسب علیرغم مقاومت زیاد وجود ترک در این بتن ها سبب افزایش نفوذ پذیری آنها گشته و در نتیحه املاح و مواد خورنده به داخل بتن و خوردگی آرماتور خرابی بتن تشدید می گردد. در پاره ای از تونل های انتقال آب و نیز تونل سدها نیز از این ماده در طرح اختلاط بتن برای بتن پاشی پوشش استفاده شده است. پیوستگی خوب این بتن و کم شدن مصالح بازگشتی و مقاومت و دوام خوب از خصوصیات آن درپوشش تونل ها است. این ماده در لایه نهایی سرریز بعضی سدهای کشور نیز در حال استفاده و یا در آینده استفاده نخواهد شد. مصرف میکرو سیلیس در بتن سبب افزایش مقاومت سایشی و فرسایشی بتن می گردد.

عمل آوردن بتن

عمل آورنده بتن ( كيورينگ)
Curing Compound ACC-L7

       براى دستيابى به بتن با مقاومت بالا و كيفيت مطلوب مى بايست پس از پايان عمليات بتن ريزى محيط مناسبى جهت رسيدن به حداكثر مقاومت ممكن براى آن فراهم نمود. هنگام بتن ريزى در هواى گرم مسائل خاصى مطرح مى گردد كه عمدتا ناشى از تبخير سريع آب بتن مى باشد. تبخير سريع و شديد آب باعث كاهش كارائى و مقاومت بتن، جمع شدگى و ايجاد تركهاى سطحى در آن مى گردد.

 

        عمل آوردن يا كيورينگ به مجموعه اقداماتى گفته مى شود كه براى تكميل و انجام  كامل هيدراتاسيون سيمان به منظور رسيدن به مقاومت مورد نظر بتن اجرا مى شود.

 

      متداول ترين روشى كه اينك در تمام دنيا استفاده ميگردد ، پوشاندن سطح بتن با يك لايه نازك جهت جلوگيرى از تبخير آب بتن است كه اگر از نوع مناسبى استفاده شود ، ضمن داشتن خواص يك عمل آورى خوب ، اثر سوئى نيز بر روي بتن نخواهد داشت  و پس از يك ماه بتدريج بر اثر عوامل جوى از بين خواهد رفت .

     

 كيورينگ  CA – 1   توليدى اين شركت بر پايه سيليكون و چند نوع رزين  ساخته شده و عملكرد آن منطبق بر استاندارد   ASTM C - 309  مي باشد.

 

موارد مصرف:

     اين ماده را مى توان در تمام بتن ريزيهاى وسيع مانند كانالهاى آب، محوطه و كف سالنها به كاربرد. استفاده از آن در محلهايى كه بتن در معرض تابش آفتاب يا باد قرار دارد كه باعث تبخير سريع آب بتن ميگردد بخصوص در نواحى جنوب ايران توصيه مى شود .

 

مــــزايا:

-   در مقايسه با روشهاى قديمى استفاده از كيورينگ ACC-L7   باعث صرفه جوئى در هزينه ها و نيروى انسانى مى شود . با استفاده از كيورينگ ديگر نيازى به آب دادن بتن وجود ندارد .

-           نيازى به حفاظت بتن با چتائى ، گونى ، نايلون و ... نمى باشد . 

-          دوام و مقاومت بتن را افزايش داده و از خشك شدن و ترك خوردن آن جلوگيرى مى نمايد.

 

 روش و ميزان مصرف :

     مصرف كيورينگ بر روي سطح نسبتا خشك بتن تازه، بسته به شرايط محيط  10 الى 30 دقيقه   پس از پرداخت سطح بتن، صورت مى گيرد.

     كيورينگ ACC-L7  را به نسبت 1 به 1 با آب مخلـوط كـرده كـاملا هم بزنيد تا محلول  يكنواخت و همگنى بدست آيد . سپس اين مخلوط را جهت كيورينگ  با برس يا پيسوله بر روى سطح بتن بكشيد .در صورتيكه سطح كاملا پوشانده  نشد ، پس از نيم ساعت لكـه گيـرى نمائيد. هركيلو گرم كيورينگ       5الى15مترمربع سطح بتن را پوشش مى دهد .

توجه: قبل از مصرف كاملا هم زده شود .

 

 مشخصات فنى :

حالت فيزيكى :                                  مايع

رنگ :                                          قهوه اى

وزن مخصوص :              gr/cm³ ا 4/1

PH :                                         حدود   9

يون كلر :                                        ندارد

استاندارد :                                     ASTM C- 309

زمان مصرف و نحوه نگهدارى :  تا يك سال بدور از تابش مستقيم آفتاب و يخزدگى   

بسته بندى :    در گالنهاى پلاستيكى 25 كيلوئى و بشكه هاى 250 كيلوئى